Lancorreko boluntarioek Abanto Zierbenako Martin Etxea harrera-prozesuetan murgilduta dauden pertsonei laguntza eskaini diete, eguneroko lanean lagunduz eta beren bizi-ibilbideei buruzko esperientziak partekatuz.

Batzuetan, agian gehiegitan, gure eguneroko dinamikek eta baita eztabaida politikoek, nazioarteko gatazkek eta abarrek sortutako “zaratek”  ez digute uzten inguruko pertsona askoren bizi-ibilbide konplexuez jabetzen. Bidegabekeria-, mehatxu- edo jazarpen-egoeretatik ihes egin behar izan duten pertsonak, bizi ahal izateko ingurune bat aurkitu ahal izateko bizitakoak kasu.

Hilaren 9an, Lancorreko boluntario talde batek “zarata” hori isilarazi zuen ordu batzuetan, horrelako egoerak bizi izan dituzten pertsonen testigantzak entzunaz, haien lana, kezkak eta egoerak haiekin partekatuz, eta, Eduardo Galeano idazle uruguaitarrak esan zuen bezala, “munduak duen gauzarik onena munduak berak dituen mundu ugarietan dago”.

Jardunaldia erraza bezain sakona izan zen aldi berean: Abanto Zierbenako Martin Etxea harrera-etxean elkar hartuta lan egitea eta “kanpotik laguntzea” “barrutik eraikitzea” paradigmaz ordezkatzea.

Horregatik, jardunaldi hori ekintza solidario soil bat baino zerbait gehiago izan zen: duintasun partekatuko ekintza bat izan zen, berdintasun-baldintzetan kokatzekoa eta bizitzako ibilbide konplexuak gainditu ondoren harrera-prozesu batean murgilduta dauden pertsonen adorea aitortzekoa.

Egunean zehar, Martin Etxean elkartu zirenek elkarrekin lan egin zuten, baratzea zaindu zuten, azpiegitura mantentzeko lanak egin zituzten eta Jorge Freytter kolonbiar elkartearen eskutik bazkari komunitario bat partekatu zuten oinarri komun batekin: horietako askok bizi dituzten egoerak “zarata” horrek isilaraztea saihestea, eta memoria, giza eskubideak eta justizia soziala aldarrikatzea.

Jardunaldiari amaiera eman ziona urruneko ahotsa zein desberdintasunean hurbilekoa den testigantza bat izan zen. Hizlari kurdu batek Kurdistango testuinguru sozial eta politikoa azaldu zuen, inguruan ditugun egoerak ez direla isolatuak, errealitate beraren parte baizik direla gogora araziz.